Kayseri’nin Soğuk Sabahlarında Başlayan İç Sesim
“Korecede aşkım ne anlama gelir” konusunda doğru bilgiye ulaşmak isteyenler için kapsamlı bir içerik hazırladık.
Kayseri’de sabahlar hep biraz sert başlar. Hava keskin, sokaklar sessiz, insanlar aceleci ama bir o kadar da içine dönüktür. Ben ise 25 yaşında, duygularını saklamayı pek beceremeyen biriyim. Günlük tutmadan uyuyamam. Kimi zaman bir sayfaya sadece birkaç cümle yazarım, kimi zaman sayfalarca içimi dökerim.
O sabah da yine defterimi açtım. Pencerenin buğusuna bakarken içimden geçen tek şey vardı: “Seni seviyorum nasıl yazılır Korece?” Bunu ilk kez o kadar ciddi düşünüyordum ki, sanki öğrenirsem içimdeki bir kapı açılacak, kelimeler başka bir anlam kazanacaktı.
Defterin ilk satırına şunu yazdım:
“Sanki bazı duygular Türkçeye sığmıyor.”
O an ne hissettiğimi tam olarak tarif edemiyordum. Bir özlem mi, yoksa hiç yaşanmamış bir aşkın hayali mi… Belki de sadece bir merakın kalbimde büyümesiydi.
Günlükler, Sessizlik ve İçimde Biriken Cümleler
Günlerim çoğunlukla aynı geçiyordu. Sabah işe gidiyor, akşam eve dönüyor, arada sosyal medyada kayboluyordum. Ama en çok geceleri kendimle baş başa kalıyordum. O anlarda zihnimde hep aynı soru dönüp duruyordu: Korece “seni seviyorum” nasıl yazılır?
Bir akşam yine defterimi açtım. Bu kez biraz daha kararlıydım. Telefonumu elime alıp araştırdım. Ekranda beliren kelime kalbimde garip bir titreşim yarattı:
“사랑해”
Bu üç heceyi defalarca okudum. Sanki yabancı bir dil değil de, içimde hep var olan ama adını bilmediğim bir duyguydu. O an fark ettim ki bazı kelimeler öğrenilmez, hatırlanır.
Deftere büyük harflerle yazdım:
“사랑해 = Seni seviyorum.”
Ama sonra durdum. Çünkü mesele sadece çeviri değildi. İçimde büyüyen şey, bir kelimenin anlamından fazlasıydı.
Bir K-drama Sahnesi Değil, Gerçek Hayatın İçinde
Her şey bir akşam başladı. Yağmur yağıyordu. Kayseri’nin o gri havası, içime daha da ağır bir duygu yüklüyordu. Tesadüfen açtığım bir Kore dizisinde, karakterlerden biri diğerine “사랑해” dedi.
O an içimden bir şey koptu.
Sanki o kelime bana söylenmiş gibiydi. Ekrandaki sahneyle benim odam arasında görünmez bir bağ kuruldu. O anı defterime şöyle yazdım:
“Bir kelime bu kadar mı ağır gelir insana?”
O geceden sonra “Seni seviyorum nasıl yazılır Korece?” sorusu artık sadece bir merak değildi. Bir tür içsel çağrıydı. Sanki o kelimeyi öğrenirsem, içimde yarım kalan bir şey tamamlanacaktı.
Bir Kelimenin Peşine Düşmek
Ertesi gün işe giderken kulaklığımı taktım. Korece telaffuz videoları dinliyordum. “사랑해, 사랑해, 사랑해…”
Her tekrar, içimdeki boşluğu biraz daha dolduruyor ama aynı zamanda daha da büyütüyordu. Çünkü artık biliyordum: Bu kelime sadece bir çeviri değildi. Bu kelime bir hisdi.
O gün öğle arasında bir kâğıda tekrar yazdım:
“Seni seviyorum nasıl yazılır Korece?”
Altına da ekledim:
“사랑해… ama bu kadar basit mi gerçekten?”
İçimdeki hayal kırıklığı tam da burada başladı. Çünkü bazı duygular öğrenildikçe hafiflemiyor, aksine ağırlaşıyor.
Bir Hatıra Gibi Kalan Ses
Geçmişe dair net bir yüz hatırlamıyorum ama bir ses var aklımda. Belki hiç gerçekleşmemiş bir konuşmanın yankısı. Belki de sadece benim uydurduğum bir ihtimal.
O hayali sahnede biri bana “사랑해” diyordu. Ama o sesin kime ait olduğunu bilmiyorum. Belki de hiçbir zaman öğrenmeyeceğim.
O yüzden defterime şunu yazdım:
“Bazı kelimeler bir kişiye değil, bir ihtimale söylenir.”
Kalbin Dil Öğrenmesi
İlgili Makale: Korece'de sunbae ne anlama gelir ?
Günler geçtikçe Korece kelimeler hayatımın sıradan bir parçası haline geldi. Ama “Seni seviyorum nasıl yazılır Korece?” sorusu hep merkezde kaldı. Çünkü bu sadece dil öğrenmek değildi, bir duyguyu başka bir forma sokmaktı.
Bir akşam kendime dürüst oldum. Defterimi açtım ve şunu yazdım:
“Ben aslında bir kelimeyi değil, bir hissi doğru söylemenin yolunu arıyorum.”
Çünkü Türkçe “seni seviyorum” dediğimde içimde bir ağırlık oluşuyordu. Korece “사랑해” dediğimde ise sanki o ağırlık biraz dağılıyordu. Ama tamamen gitmiyordu.
Bu fark beni hem umutlandırıyor hem de huzursuz ediyordu.
Bir Cümlenin İçinde Kaybolmak
Bazen geceleri aynaya bakıp “사랑해” diyordum. Kendime mi, birine mi, yoksa hiç var olmayan birine mi söylediğimi bilmiyordum.
O anlarda içimde tuhaf bir duygu büyüyordu. Ne tamamen mutluluk ne de tamamen hüzün… İkisinin arasında sıkışmış bir şey.
Defterime şöyle yazdım:
“Bir kelimeyi öğrenmek, bazen kendini yeniden tanımak gibi.”
Ve gerçekten öyleydi.
Hayal Kırıklığı ve Umudun Aynı Cümlede Buluşması
Bir gün sosyal medyada bir yorum gördüm. Birisi “사랑해” kelimesinin ne kadar derin bir anlam taşıdığını anlatıyordu. Okudukça içimde bir şeyler kırıldı.
Çünkü ben o kelimeyi sanki özel bir sırmış gibi taşıyordum. Oysa herkes biliyordu. Herkes söylüyordu.
O an hayal kırıklığı hissettim. Ama aynı anda garip bir rahatlama da geldi.
Defterime yazdım:
“Bazı şeylerin özel olmadığını öğrenmek can yakıyor. Ama aynı zamanda özgürleştiriyor da.”
Gerçek Duygunun Dili
Bir gece dışarı çıktım. Kayseri’nin sokakları sessizdi. Soğuk hava yüzüme vururken içimde bir cümle netleşti:
“Seni seviyorum nasıl yazılır Korece?” sorusunun cevabı aslında sadece “사랑해” değildi.
Çünkü mesele yazmak değil, hissetmekti.
O an kendi kendime fısıldadım:
“사랑해…”
Ve ilk kez bu kelimeyi söylerken bir beklenti hissetmedim. Ne birine gönderiyordum ne de bir cevap bekliyordum. Sadece vardı.
Sonra Anladım
Günler sonra defterimi karıştırırken o ilk sayfayı buldum. Üzerinde büyük harflerle yazılıydı: “Seni seviyorum nasıl yazılır Korece?”
Gülümsedim. Çünkü artık cevabı biliyordum ama o cevap bir sözlük tanımı değildi.
Şöyle yazdım o sayfanın altına:
“사랑해, sadece bir çeviri değil. İçimde büyüyen, beni değiştiren bir his.”
Ve o an fark ettim ki, bazı soruların cevabı öğrenilmez. Yaşanır.